ยามาโตะ วากิ สุดยอดนักเขียนสตรีนิยม

by vee vee' เขียนลงใน Bloggang เมื่อวันที่ 23 ธ.ค. 2548

แน่นอนว่านี่คือการอัพบล็อกครั้งสุดท้ายของปีนี้ค่ะ ขอขอบคุณทุกท่านมากๆ ค่ะที่เข้ามาแจม ไม่ว่าจะสั้นยาว มาบ่อยๆ หรือนานๆ ที ล้วนทำให้จขบ.เขียนบล็อกอย่างมีความสุขค่ะ อนาคตนั้นเป็นสิ่งไม่แน่นอนแต่ก็หวังว่าปีหน้าจะสนุกเหมือนปีนี้ค่ะ เผลอๆ อาจสนุกกว่าด้วยซ้ำละมั้งเพราะยิ่งอายุมากขึ้นก็ยิ่งรำลึกความหลังได้มันส์ขึ้น เหอๆๆ

ขอปิดท้ายปีนี้ด้วยนักเขียนคนแรกๆ ที่ในชีวิตการอ่านการ์ตูนของจขบ.ค่ะ

ยามาโตะ วากิ

สำหรับตัวเองคิดว่าจุดเด่นที่ชัดเจนมากในงานเกือบทุกเรื่องของ ยามาโตะ วากิ คือความเป็นสตรีนิยมสุดฤทธิ์ค่ะ พูดถึงคำว่า สตรีนิยม Faminism นี่ความจริงแล้วก็ยังยากจะหาคำจำกัดความตายตัว แต่หากตามที่พบได้ทั่วไปก็มักหมายถึงแนวคิดที่ยกย่อง สนับสนุนให้เพศหญิงมีบทบาท ทำอะไรต่อมิอะไรได้เท่าเทียมผู้ชายทุกประการ เช่น ในหนังแบบ G.I. Jane ทำนองนั้น (น่าคิดว่าเธอลุกขึ้นทำตัวห้าวเยี่ยงชาย เหมือนอยากทิ้งความเป็นผู้หญิงเต็มแก่เพื่อเรียกร้องสิทธิสตรีนี่น่ะนะ ตกลงเธอรักตัวตนที่เป็นผู้หญิงของเธอจริงๆ มั้ยเนี่ย นับว่าเป็นตัวอย่างหนังถึกๆ ที่เห็นได้ชัด ...)

แต่สตรีนิยมของชั้นเซียนอย่างอ.ยามาโตะย่อมไม่ถึก เอ๊ย เถรตรงแบบนั้นค่ะ อ. แนบเนียนกว่ากันมาก นางเอกแต่ละเรื่องของ ยามาโตะ วากิ คือผู้หญิงที่เป็นผู้หญิงแท้ๆ (อาจมีห้าวบ้างตามประสาแสนซนคนเก่ง แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นทอมห้าว หรือเพาะกล้ามล่ำบึ้ก) อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ รู้คุณค่าความเป็นผู้หญิงของตัวเอง (ช่างต่างกับตัวละครหญิงกับชายที่เหมือนงูกับเชือกกล้วยที่พบได้เยอะในการ์ตูนสมัยนี้ซะจริงจริ๊ง ที่น่าตกใจก็คือดูเหมือนคนเขียนมักจะเขียนให้เป็นเรื่องที่น่าเห็นดีเห็นงามซะด้วยสิ)

ไม่ว่าจะเป็นอุโนะกับมาริโกะจาก มนต์รักโยโกฮาม่า ที่ไม่ว่าใครได้อ่านต้องหลงรักเรื่องนี้ เบนิโอสาวน้อยผู้ปากกัดตีนถีบกับอาชีพตากล้องใน สงครามกับความรัก (รักอลเวงของสยามฯ) ชิโนะ(กับโป๊ะแตก)ที่ฟันฝ่าอุปสรรคในดินแดนที่ไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอนในยอดพธูจากต่างแดน คุณอิจิโกะ โปลิศสาวสุดแสบที่แม้จะบ้ายี่ห้อ(และผู้ชายห้าดี)ชนิดไม่ลืมหูลืมตาแต่ก็ไม่หยุดทำงานที่มีคุณค่า ฯลฯ ตัวละครของยามาโตะ วากิพวกนี้แหละ เ ป็นผู้หญิงประเภทคือหัตถาครองพิภพตัวจริง

ในทางกลับกัน ในเรื่องที่เพศหญิงไม่อาจยืนหยัดด้วยตนเองได้เลย ชีวิตทั้งชีวิตต้องขึ้นอยู่กับเพศชายอย่างเรื่อง ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก ที่เขียนจาก Genji Monogatari อ.ก็เขียนความรู้สึกของผู้หญิงได้น่าสะท้อนใจมาก ไม่รู้ว่าต้นฉบับของเรื่องนี้เป็นยังไงหรอกค่ะ แต่ยามาโตะ วากิ ถ่ายทอดความรู้สึกของผู้หญิงที่ต้องยืนหยัด สู้สิ่งพันธนาการทางสังคมที่อ่านแล้วสะเทือนใจมาก ใครบ้างอ่านเรื่องนี้แล้วจะไม่เห็นใจเพศหญิง? (พาลเกลียดไอ้เกนจิ พระเอกไปเลยค่ะ เกลียดพอๆ กับ ขุนแผน เอ๊ะ ไม่สิ น้อยกว่าหน่อยหนึ่ง ผู้ชายเทือกนี้มีดีที่หน้าตาอย่างเดียว ที่เหลือมีแต่จะพาชีวิตผู้หญิงลงนรกอเวจี)

สตรีนิยมของยามาโตะ วากิ ช่างแยบยลเหลือร้าย

การ์ตูนของ ยามาโตะ วากิ นั้น ถือว่าเป็นการ์ตูนเรื่องแรกๆ (ของหลายสิบเรื่องแรก ฮ่าๆ) ในชีวิตของจขบ. ค่ะ ซึ่งตัวเองก็ยินดีมากที่เริ่มต้นการอ่านการ์ตูนได้สวยงามแบบนั้น เพราะงานอ.แกช่างอัจฉริยะจริงๆ ทั้งอบอุ่น ซึ้งกินใจ ฮาน้ำตาไหล เสียดสีสังคม สนุกชวนฝัน แกทำได้ทุกแนวทั้งยังชนิดเซียนเสียด้วย งานของยามาโตะ วากิจึงเป็นการ์ตูนที่หยิบมาอ่านแล้วอ่านอีกได้เสมอ ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกดีและได้แง่คิด

ถึงจะเสียดายที่งานยุคหลังๆ อย่าง นาตาชานางฟ้าแห่งเสียงเพลง หรือพี่เลี้ยงเทวดาฯ ที่เพิ่งออกใหม่อีกครั้งโดยบงกช ไม่ค่อยโดนใจตัวเองเท่าไร แต่นั่นก็เป็นเพราะไปเทียบกับงานพีคๆ ของอ.เองเมื่อก่อนแหละค่ะ ความจริงแล้วงานของอ.ก็ยังอยู่ในเกณฑ์ดีแหละ

ท้ายนี้ก็เช่นเคยค่ะ มีผลงานมาสเตอร์พีซมาให้รำลึกความหลังกันกับหนูซานาโกะ จาก ด้วยใจผูกพัน

ด้วยใจผูกพัน เป็นซีรี่ส์แสนอบอุ่น งดงาม ว่าด้วยเรื่องราวของหนูซานาโกะกับพ่อที่อาศัยอยู่ใจกลางเมืองที่ดูเหมือนจะมีแต่ความเจริญทางวัตถุ หากแต่น้ำใจอย่างน้ำใจของหนูซานาโกะนี่แหละที่หล่อเลี้ยงชีวิตเอาไว้

เลือกตอนที่มีบรรยากาศเหมาะกับช่วงปีใหม่มาโดยเฉพาะ บอกแบ็คกราวนด์เล็กน้อยเผื่อลืมกันไปแล้ว ตอนนี้เป็นตอนที่ซานาโกะได้เป็นเพื่อนกับ คุวาคุโบะคุงเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ใครๆ ต่างก็หาว่าเป็นเด็กเกเรมีปัญหาแล้วค่ะ มิตรภาพของเด็กเมืองจะงอกงามยังไงบ้าง

ท้ายนี้ Merry Christmas & Happy New Year ล่วงหน้านะคะ


พังผืด 18 โดย: เด็กที่รอคอยเข้ามาพล่ามอะไรเนี่ย

โอ้ว์... ว่าจะพูดถึงอ.ยามาโตะอยู่เหมือนกันเพราะว่าเพิ่งจะกอบโกยซากหนังสือออกมาจากกล่องที่ส่งมาทางคาร์โก้ไปไว้บนตู้หนังสือได้สำเร็จ เรื่อง"พี่เลี้ยงฯ" นั่นก้อนอนแอ้งแม้งอยู่ในนั้นด้วย ... สรุปว่าตู้หนังสือมันเล็กจนเกินจะใส่ได้ทั้งหมดทั้งสิ้น ต้องเอาลงกล่องเอนกประสงค์ไปก่อนเพราะอยากได้ตู้แบบดีๆกะเค้ามั่ง...

งานของอ.ยามาโตะเนี่ย รุ่นเก่าๆจะวาดดูแล้วหวานแหววตากลมผมยาวอย่างแรง แต่แปลกที่เห็นทีไรก้อเดาได้ว่า เป็นอ.ยามาโตะแน่ๆ ก่อนกลับมาอ้อนก้อไปสอยมาได้เรื่องนึง รู้สึกว่านางเอกจะชื่อโรสมารีน เป็นเล่มบางจ๋อยสองเล่มจบ อันเนี้ยแหละที่ว่าตาหวานกลมบ๊อกเลย ส่วนที่อ่านแล้วฮามากๆก้อมี "เจ้าชายเชียวนะฯ" "ยอดพธูจากต่างแดน" "อารามิส" กับ "โปลิศสาวสุดแสบ"นี่ล่ะมั้ง แต่ที่ชอบมากๆและประทับใจที่สุดก้อคือ ซานาโกะนั่นเอง...ทำไม๊ ไม่ออกใหม่นะอุตส่าห์เฝ้ารอ ตอนแรกมีเป็นของไพเรท แต่ก้อแปลดีนะคะ ...โดนคนแฮปไปเนี่ย รู้สึกเดือดอย่างแรงเลยแต่ไม่รู้จะทำไงนอกจากแก้ด้วยการ ไม่ให้ใครยืมอีกต่อไปแว้ว

เรื่องของซาตานในคราบในบุญ "คิลล่า" นี่ก้อเลวได้ใจดีค่ะ ชอบมากเหมือนกัน อ้อนเริ่มเล่นหมากรุกก้อเพราะอเล็กซ์เนี่ยแหละ ทั้งหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักทั้งเก่งเลยน้า...

แล้วก้อมี "กำเนิดเทพธิดา" ซึ่งเป็นแนวดราม่าสุดๆ .. กับอีกเรื่องที่เป็นเรื่องสั้นคล้ายๆกับว่าเป็นเรื่องปีกของพระเจ้าหรือยังไงเนี่ยล่ะที่พระเอกเป็นนักเรียนการดนตรี ... อ่านแล้วก้อต้องใช้สมาธิมากพอสมควรไม่งั้นหลุดประเด็นทันที (เคยเกิดขึ้นมาแล้วในชีวิต อย่างคราว"ภาพยนตร์อาถรรพ์นั่นไง... มีอยู่ในมือแต่ไม่ได้อ่านเลยเป็นไม่รู้กี่ปี เพราะสมาธิไม่แรงพอที่จะอ่านเข้าใจ ) "สงครามกับความรัก" อ้อนพลาดไปแว้ว ... จะตามหาเอาตอนนี้ก้อคงจะสายไปเช่นกันสินะ ฮึกๆ...

แต่ถ้าอ.ยามาโตะวาดผู้หญิงสมัยโบราณได้ฉีกแนวซะหน่อยจะเป็นพระคุณอย่างมากเชียวนะคะ เพราะเรื่อง "ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก" น่ะ จนป่านนี้อ้อนยังจำตัวละครอื่นๆไม่ได้เลยนอกไปจาก ฮิคารุ เก็นจิ ...ก้อผู้หญิงสมัยนั้นเป็นพิมพ์นิยมนี่นะ แต่ว่าพอเจอแบบหน้าตาคล้ายกันเกือบทั้งเล่มนี่ก้อเล่นเอามึนไปเหมือนกันนา... (วี่คงไม่อยากเชื่อใช่มะว่าอ้อนช่างมีความจำที่ต่ำเกินมาตรฐานได้ปานนี้ )

จบเรื่องการ์ตูนแต่เพียงเท่านี้
วี่จะไปเที่ยวไหนป่ะคะเนี่ย?

พังผืด 20 โดย: วีวี่

อ้อน >> โหย อ้อน โดนแฮปซานาโกะเหรอ ไม่ได้เลยนะนี่ เรื่องนี้เรารักม้ากมาก ถ้าเรารู้ว่าใครแฮปนะจะตามไปจองเวรถึงบ้านเล้ยยย

อ้อนพูดถึงเรื่อง คิลล่า โอ๊ย จำเนื้อเรื่องไม่ค่อยได้แล้วจำได้แต่ว่าเจ้าตัวเอกมันแหลสุดยอด >_< ว่าแต่อ้อนไม่ได้อ่าน สงครามกับความรัก เหรอเนี่ย แต่คิดในหมู่เราๆ มีเพราะงั้นถ้าอ้อนกลับมาก็ไม่น่าพลาดนะ เรื่องนี้ตอนแรกอ่านเวอร์ชั่น "รักอลเวง" แหละอ้อน เล่มละหกบาทมั้ง ไม่ทันเก็บจริงๆ (ได้อ่านก็บุญ) แต่คิดว่าของพี่ปุ๋ยต้องเป็นเวอร์ชั่นหกบาทนี่แหงมๆ ส่วนเราเองมาพอเก็บได้ตอนสงครามกับความรักเล่มละสิบบาทล่ะ ตอนนี้สภาพสุดยอดไปเลยแหละ ที่เอามาสแกนน่ะ เลือกเล่มที่ดีที่สุดนะ แล้วก็ปรับ brightness ไม่งั้นแตกลายงาน่าดูชม

ส่วนเรื่อง "ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก" นี่ ก็จำได้แต่ตัวละครชายเหมือนกันล่ะอ้อน แล้วก็เป็นเรื่องที่นึกจะหยิบมาอ่านเป็นเล่มๆ แบบเรื่องอื่นไม่ได้เลย เพราะไม่สามารถปะติดปะต่อได้ เครือญาติเยอะมั่กๆ จะอ่านทีต้องอ่านแบบยกชุดนั่นล่ะ ทำให้เป็นการ์ตูนที่แทบไม่ได้ reread เอาซะเลย อีกเหตุผลหนึ่งก็เกลียดไอ้เกนจิมันเข้าไส้เลยด้วยแหละ (สามเล่มท้ายๆ ที่เป็นเรื่องของคาโอรุ ลูกชายนั่นก็พอหยิบมาอ่านได้บ้าง เพราะเหมือนขึ้นภาคใหม่ไปเลยแบบสั้นๆ)

X'mas นี้ไม่ได้ไปไหนหรอกจ้า เป็นนังแจ๋วอยู่บ้าน

พังผืด 24 โดย: แว่นน้อย

เหอๆ อ้อนมาเมาส์เรื่องเก่าๆ น้อยต้องระลึกชาติอยู่นานเลย หลายเรื่องก็ไม่ได้มีโอกาสอ่าน จำได้แต่หน้าปก เพราะสมัยเด็กๆ ลายเส้นของ อ.ยามาโตะ วากิ ถือว่าไม่เข้าตากรรมการอย่างน้อยเชียวแหล่ะ ยุคนั้นน้อยต้องตา กลมปิ๊ง ใส่กระโปรงบานๆ เป็นเจ้าหญิงแบบเรื่องจอจี้
เอ มาคิดได้อีกเรื่อง ไลม์ ทรี ที่เคยลงในพาฝันของ อ.ยามาโตะ มั้ยวี่
ถ้าให้เลือกได้แค่ 1 เรื่อง ก็ขอเลือก ซานาโกะ เพราะอ่านแล้วอบอุ่น น้อยมีแต่ของไพเรท แล้วยังเคราะห์ซ้ำกรรมซัดน้องซานาโกะของน้อยซะจริง ผ่านน้ำท่วมคราวก่อนโน้น บวมเน่า+ขาดๆดูไม่ได้ แต่ก็ยังอุตส่าห์เก็บไว้ ลุ้นว่าเมื่อไหร่ สนพ.ลิขสิทธิ์จะเอามาพิมพ์ใหม่ซะที
ส่วนเรื่องที่เกลียดสุดถ้าให้เลือก เกนจิเลยจ้ะ อ่านแล้วเกลียดมันด้วยคนล่ะ เจ้าชู้มั่ว ส่วนพวกผู้หญิงก็ยอมมันหมด อะไรจะขนาดน้า

พังผืด 25 โดย: ตกลงว่า... มีเรื่องอะไรอีกน้า ที่ยังไม่ได้อ่าน

คนมันหล่อน่ะน้อย แล้วเค้ามียศฐาบรรดาศักดิ์ด้วย ดูๆแล้วก้อน่า....

เรื่องไลม์ทรี นี่เกี่ยวกะนางเอกที่เลือกเรียนแพทย์ใช่ป่าว อ้อนมีล่ะ ตอนอ่านนี่รู้สึกทรมานจิตใจมากเลยเพราะเชียร์อดีตวิศวะคนนั้นมาตั้งแต่ต้น กลัวใจว่าจะไม่ได้คู่กัน แต่ให้ตายเหอะ... ผู้ชายธรรมดาๆคนนึงที่ก้อไม่ได้มีอะไรโดดเด่น กลับแสดงความรักต่อนางเอกได้ทั้งอย่างมิตรสหาย เพื่อนมนุษย์ และผู้เป็นที่รักได้ขนาดนั้น ... ในชีวิตจริงเนี่ยมันหายากนะเพราะว่าเราไม่สามรถรู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ บางครั้งคนเราก้อเห็นแก่ตัวเกินกว่าที่จะพูดตรงๆว่า รักใครแค่ไหน บางครั้งเค้าอาจไม่ได้รักเท่าไหร่แต่ก้อพูดคำว่ารักได้พร่ำเพรื่อ เพียงเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจและมอบความรักตอบกลับมา แต่อีกบางคน ไม่พูด ไม่บอก แต่ก้อถูกเข้าใจผิด และที่สำคัญ คนก้อมองว่า ขี้ขลาด ไม่จริงใจ

ก้อนับว่าเป็นอีกเรื่องที่ประทับใจค่ะ ไลม์ทรี เนี่ย ... แต่พี่ไทยเราทำเวอร์ชั่นหมอเจ็บ ฮากว่า ก้อด้วยความที่อ้อนมีเพื่อนเป็นหมอด้วยอ่ะนะ ก้อเลยพอจะเข้าใจ เพราะคุณหมอคนนี้ เธอตีกะเด็กในโรงเรียนแบบยกพวกตีกันตั้งแต่ยังไม่พ้น ป.หก โดนไล่ออกจากโรงเรียนก้อเคย เคยเล่นดนตรีให้วงในมหาลัยก้อเคย ตอนนี้ก้อยังเป็นแบ๊คบ้างครั้งคราวให้กับ พี่ปุ๊ อัญชลี แอบคบผู้หญิงสองคนแล้วไม่ถูกฆ่าตายเมื่อตอนความลับเปิดเผย ชอบไปนั่งดูหมอเวลาอ้อนนึกคึกอยากดูดวง ขับรถซิ่งยังกะทำงานมูลนิธิเก็บศพ หน้าตาท่าทางไม่เหมาะจะเป็นหมอแต่น่าจะเป็นเจ้าหน้าที่สัปเหร่อ ฯลฯ อะไรประเภทนั้นอ่ะ ไอ้เวลล์เนี่ยแหละ หมอเจ็บจริงๆ ไว้วันหลังจะเล่าให้ฟัง

พังผืด 31 โดย: ปป

เรื่องเก็นจิ เวอร์ชั่นด้วยเมฆหมอกแห่งรักนี่พี่อ่านแล้วเขวี้ยงแหละวี่
ทนไม่ไหว เหอเหอ

โชคดีจริงๆ ที่เราไม่ได้เกิดสมัยนั้น

ต่างกับเก็นจิ ในพลังรักของอาจารย์โดยสิ้นเชิง เรื่องนั้นพี่ชอบนางเอกมั่กๆ
โนโนะฮานะอ่ะ น่าร้าก เก็นจิ (โจรสายลม) ก็เท่

เรื่องที่พี่ชอบที่สุดของอาจารย์ในแง่อ่านได้เรื่อยๆ น่าจะเป็นพลังรักนี่แหละ
แต่ถ้าชอบแบบประทับใจก็คงต้องมนต์รักโยโกฮาม่าอ่ะนะ

จริงๆ ชอบงานของอาจารย์หลายเรื่อง อารามิส รักข้ามมิติของเจ้าเปี๊ยก ซึนาโกะนี่ก็ชอบมาก
แต่ไลม์ทรีไม่ชอบ (รำคาญ 555)
แต่อย่างที่วี่ว่าเลย งานใหม่ๆ ของอาจารย์ไม่ปิ๊งอ่ะ ยิ่งนาตาชากะพี่เลี้ยงไรนั่น ไม่ไหวเลย

แวบมาออนไลน์ก่อนจะออกไปแระ หวัดดีปีใหม่จ้า